หลวงพี่ ไดอะรี่
การผลัดวันประกันพรุ่งนั้นเป็นเรื่อง ไม่ดี
แต่ก็ทุกที ที่เราคิดว่า “แหม..ไม่ต้องรีบก็ด้ายย”
แล้วก็หลายๆครั้งที่คิดอะไรอย่างงี้
เราก็จะลงเอยด้วยการไม่ได้ทำอะไรซะที….
คืนนี้ถึงแม้ว่ามันจะดึกแล้ว แต่ผมว่าคงจะต้องเริ่มเขียนอะไรซักที…
ว่าจะเริ่มด้วย เรื่องที่ไปมีประสบการณ์ด้านศาสนา มาฮะ
แต่จะเล่าด้วย ตัวองก็จะเป็นมุมมองของ ฆาราวาส เกินไป
เลยให้ หลวงพี่ เบลล์ ชาคโร มาเล่าเองเลยดีกว่า…
บรรทัดต่อไปนี้ จะเป็น ไดอะรี่ที่เขียนโดย หลวงพี่ฮะ 
30/12/08
เรื่องเล็กๆน้อยๆ
บวช วันที่ 21 ธันวาคม 51
ส่วนฤกษ์สึกนั้นต้องบวชเป็นพระห่อนถึงจะไปถามพระ อุปปัชฌาย์ ได้
บดสวดในวันบวช เรียกว่า บทสวดแบบ เอสาหัง
ใน วันบวชมีเพื่อนๆ ไปเยอะเหมือนกัน มี ตูน-ฝน,พี่โทน,น้าหมู,พี่โจ้,เอี่ยม,Peppy-เมย์,พี่โอ Yeah,โอ๊ต จว.มาถ่ายรูปให้ มล,พี่บี มาถ่าย วิดีโอ,คิม, กอล์ฟ อีโบล่า, โอ็ต MTV – หลี, วิน-ชา,ฺBom-Benz,Dano-ปลา,สายชล,อั๋น,หญิง,น้องแยม…
พี่นิคก็มา…
ในกุฏิตอนแรกมีเตียงไม้ 1 เตียง กับหิ่งพระ 1 นาฬิกาตาย 1 เรือน
ตอนหลังเพิ่ม พัดลม 1 ตัว เสื่อ 1 ผืน หมอน 1 ใบ กระติกน้ำแข็ง 1 ใบ หนังสือสวดมนต์อีกหลายเล่ม และ นาฬิกาปลุกอีก 1 เรือน
ต้อง ง่วงอย่างแรง เท่านั้นถึงจะหลับลง เพราะว่า หมาจะเห่า และหอน ระคนกันไป แถมเราอยู่ กุฏิริมน้ำ ก็ะได้ยินเสียง เรือหางยาวข้ามฝั่ง ระหว่าง คลองเตย และ ยางกะเจ้า ทั้งคืน
หลังๆต้องพึ่งที่อุดหู…
วันแรกที่บวช งง!! เหมือน นักเรียนมาเข้าโรงเรียนใหม่ ทำอะไรก็ไม่ถูก ห่มจีวรก็ไม่เป็น โอว…ต้องให้หลวงลุง กุฏิข้างๆ มาชวยบ่อยๆ
หลวงลุง เป็นลุงจริงๆ นามสกุลเดียวกัน เบื่อทางโลก เลยหันมาบวชเป็นพระ
การห่มจีวรนั้น มี 2 แบบ คือ ห่มคลุมสำหรับออกบิณทบาตร และ ห่มเฉียงสำหรับอยู่ในวัด
ถ้า เราจะต้องไป กิจ ที่วัดอื่น ต้องห่มคลุมก่อนตอนออกจากวัด พอไปถึงอีกวัดหนึ่งก็ต้องเปลี่ยนกลับมาห่มเฉียง พอเสร็จกิจ จะกลับก็ต้อง ห่มคลุม และเมื่อกลับถึงวัดของเราก็ต้อง เปลี่ยนเป็น ห่มเฉียงอีกรอบ…รวมแล้ว 4 หน พอดี
พระบวชใหม่ เดินๆอยู่ จีวรหลุดกันเป็นธรรมดา…
เวลา ที่นี่ ผ่านไปช้ามาก….ไม่เหมือนเวลาทำงาน แป๊ปๆอาทิตย์นึงแล้ว แต่ ที่นี่เหมือน นาฬิกา ถ่านอ่อน หันไปมองทีไร เข็มไม่ค่อยกระดิกเลย…
ลองเปลี่ยนถ่านนาฬิกาดูแล้ว…ไม่ช่วยอะไร
โยม แม่เอาหนังสือ อัตชีวะประวัติ ของ เกจิอาจารย์หลายๆรูป มาให้อ่าน ทำให้รู้ว่า พระที่จะบวชได้ตลอดชีวิตนั้น ต้องมีวาสนากับทางพุทธจริงๆ (ทุกๆท่านจะได้คลุกคลี กับ วัด หรือ พระ ตั้งแต่เด็กๆเลย)
แต่เราก็ชอบความสงบ ที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต มันเหมือนกับว่าความสับสนวุ่นวายทั้งหมด มัน Fade ไปจากเราเฉยๆซะงั้น
วัน ที่ออก บิณทบาตรครั้งแรก เดินไปจนถึงบ้านเลย…เมื่อยสุดๆ แต่อยากให้คนที่บ้านได้บุญกันเยอะๆ พอถึงบ้านเท่านั้น จีวรก็หลุด! (ดีนะที่เป็นบ้านตัวเอง) ยังห่มจีวรไม่เก่งน่ะ…
วันที่สองเดินไปยัง ไม่พ้นเขตวัดดี บาตรเต็ม! ไอ้เราเด็กวัดซักคนก็ไม่มีในสังกัด เลยเดินออกกำลังขำๆ ไปอีกซัก 500 เมตร แล้วก็กลับวัด…
วันที่สาม เดินจนทั่วตลาดคลองเตย ได้แกง มาสองถุง (ความศรัทธาไม่เท่าเทียม) เหยียบน้ำในตลาด เป็นเมือกๆลื่นๆ หยุมเหยะ มาก… กลับวัดมา ต้องขัดฝ่าเท้าเป็นการใหญ่…
ตอนใกล้เพล กำลังนั่งสมาธิเคลิ้มๆจะไปเฝ้าพระอินทร์ ก็ปรากฏว่า มีชาวคณะมาถวายเพล คือ ตูน-ฝน,พี่โทน,Peppy,น้าหมู,อาเฉินหลง ส่วน โยมพ่อ โยมแม่ นิด้า และ โยมอามากันป็นปกติ
อาหาร บานเบะ! เกาเหลาเนื้อ วัฒนาพานิชย์ เป็ดย่างราชวัตร ปลาทอดกระเทียม ไก่คั่ว อะไรไม่รู้เต็มโต็ะไปหมด ชดเชย สารอาหารที่ขาดหายไปเมื่อเช้าได้หมด…
ตอนกลับ ตูน ชวนไปงานเลี้ยงปีใหม่บ้าน พี่อ๊อฟ บิ๊ก แอส พร้อมบอกราคาของขวัญสำหรับ จับฉลากมาเสร็จสรรพ พนักงาน 500 บาท ศิลปิน 1000 บาทขึ้นไป เลยถามกลับไปว่า “มีราคาพระภิกษุไหม?”
(อ่านต่อตอนหน้าจ้า)
ขอบใจจ้ะ