“ฮัลโหล เบลล์ เหรอ?”
“คร้าบ ป๊า”
“อยู่ไหนเนี่ย?”
“หน้าจุฬาคร้าบ”
“ไปทำอะไร? ทำไมยังไม่กลับบ้าน? รู้มั้ยเค้า รอกินก๋วยเตี๋ยวกันทั้งบ้าน?”
“รู้ แต่มันไม่มีรถ แท๊กซี่ รับเลยให้ทำไงอ่ะ?”
“แกร่ก….” (อ้าว วางหูกันซะงั้น)
ผมกำลังยืนอยู่หน้า จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย ในมือ ถือถุงก๋วยเตี๋ยว ยืนตาละห้อย รอรถแท๊กซี่อยู่ครับ
ราวๆ ครึ่งชม.มาแล้วที่ไม่มี รถแท๊กซี่ คันไหนจอดรับผมเลย แถมต้องรีบเอา ก๋วยเตี๋ยวไป บำรุงกระเพาะน้อยๆ
ของคนที่บ้านอีก 4 ชีวิต ขณะที่ผมกำลังจะทำเรื่องไร้สาระ โดยทดลองเดินไปเรื่อยๆจนกว่าจะเรียกรถได้ อยู่นั้น…
” พี่ๆไปไหนครับ”
เป็น พี่ มอเตอร์ไซค์วิน เสื้อกั๊กเขียว จอดรถส่งยิ้มมาให้
ใจผมเองไม่อยากจะนั่ง มอไซค์ ไปไหนไกลๆเกินกว่า ร้านโจ๊กแถวบ้านเลย แต่วันนี้มันท่าจะ จำเป็น ครับ
“ไปกล้วยน้ำไท พี่”
“อืม…ไปกบผมแล้วกันรับรองปลอดภัย 120 บาทครับ” บอกราคามาเสร็จสรรพ
ชั่วโมงนี้ไม่มีอะไรต้องคิดมากกันแล้ว ผมก้าวขึ้นคร่อม มอเตอไซค์ ของลูกพี่เค้าโดยไม่ได้ต่อรองราคาอะไรเลยคิดแค่ อยากไปถึงบ้านเร็วๆก่อนที่ก๋วยเตี๋ยว จะพากันขึ้นอืดไปหมดทั้งถุง
เวลา 21:25 ไฟแดง สามย่าน
พี่เรียนที่จุฬาเหรอ? (คงถามเพราะอยากชวนคุย) – เปล่าครับ
อ้าว แล้วพี่มาทำอะไรแถวจุฬา? – (เอ๊ะ! ไอ้นี่ นี่) มาธุระครับ
แล้วพี่ทำงานหรือยัง? – ทำแล้วครับ
ทำที่ไหนอ่ะ? – แกรมมี่ครับ
แกรมมี่ ? – ครับ
เวลา 21:30 รถเริ่มเลี้ยวซ้ายผ่าน สภากาชาดไทย
เจอดาราเยอะมั๊ยพี่? (เอาแล้วไง) – ก็เยอะครับ
เคย เคย เจอ อำพลมั๊ยพี่? – เคยครับ
หา! เคยเจออำพลแล้วเหรอ?เป็นไงพี่หล่อหรือเปล่า? (ไม่ถามเปล่ามีการหันมาคุยด้วย) – ละ ละ หล่อ ครัาบ
อำพลนี่ผมชอบเค้ามากเลยนะพี่ เสียดายไม่ออกเทปแล้ว ชุดสุดท้ายนี่ ม้าเหล็กนะ ผมจำได้ ไม่เหมือนเพื่อนเค้า ไอ้ กบ ไมโครนี่แหละ ออกเดี่ยวมาด้วย พี่รู้รึเปล่าว่าชื่อชุดอะไร? (แน่ะมาลองภูมิกรูอีก) – รู้สึกจะชื่อ ฉันทนา อะไรเนี่ยล่ะครับผมจำไม่ค่อยได้
ถะ ถะ ถูกต้องนะคร้าบ!! พี่นี่ถือว่าใช้ได้ ชุดนี้ ชื่อเต็มๆว่า ฉันทนาโคโยตี้ แต่แกรมมี่ไม่ค่อยโปรโมท เลยไม่ค่อยมีคนรู้จัก (ตกลงใครอยู่แกรมมี่กันแน่วะเนี่ย)
“แต่เดี๋ยวปีนี้ ไมโครเค้าจะออกอัลบั้ม กับคอนเสิร์ต นะครับ”
จริงเหรอพี่? – จะ จะ จริงครับ
โห ดีมากเลย ถ้าออกจริงผมซื้อ คนนึงเลย – ขะ ขอบคุณครับ
แต่ถ้าไม่ออก พี่จะให้ผมทำไง? (อ้าว) – เอ่อ..ไม่รู้ครับ
เวลา 21:40 แยกสีลม
แล้วบิลลี่นี่พี่เคยเจอป่าว? – เคยครับ
โอย บิลลี่นี่ผมยิ่งชอบใหญ่ ทำไงผมถึงจะได้เจอเค้าบ้างล่ะ? – เอ่อ…พี่เค้าเปิดร้านอาหารอยู่ตรงซอยสุขุมวิท 24 น่ะ ลูกพี่ลองไปดูสิครับ (พี่บิลลี่ช่วยรับช่วงต่อไปทีนะพี่)
เจ๋งเลย! ผมจะลองไปดู แต่ถ้าผมไปแล้วไม่เจอ บิลลี่ จะให้ผมทำไงกะพี่ดี? – (Ship หาย) ก็..ไม่รู้ดิคับ
อีกทีพี่ ซอยอะไรนะ? – สุขุมวิท 24 ครับ ข้างๆเอ็มโพเรียมน่ะ
อ๋อ เอ็มโพเรียม เอ้อ แล้วพี่ไปทำอะไรที่ เอ็มโพเรียม อ่ะ? – (ไปตีกอล์ฟมั้ง) คือ…ไปซื้อของครับ
โห..ซื้อของ เอ็มโพเรียมเลยเหรอ? เงินเดือนเยอะซิท่า เงินเดือนเท่าไหร่พี่? (ตอบก็โง่ดิ) – ไม่เยอะหรอกครับ
สี่ – ห้า หมื่นถึงรึเปล่าพี่? อยากรู้ๆ (แต่กรูไม่อยากบอกไง) – ไม่ถึงครับ
21:45 หน้า สวนลุมไนท์บาร์ซ่า
พี่เคยเจอผู้หญิงหรือเปล่า? – (มันมาอีกแล้ว) เอ่อ..เคยครับ
มาช่านี่เคยเจอไหม? - เคยครับ
สวยป่ะ? – สวยครับ
แล้ว นัท มีเรีย กะ นิโคล ล่ะ – (เฮ่อ…เหนื่อย นะเนี่ย) เคยครับ
สวยป่ะ? – (ว๊ากกกก กรูจะบ้า) สวยครับ
พี่ พี่บอกผมตรงๆเลยดีกว่า ว่าที่ตึกแกรมมี่เนี่ยใครสวยที่สุด? – ข้างหน้าครับ
อะไรนะ? – ช่วยมองข้างหน้าหน่อยครับ ไม่ต้องหันมาคุยกะผมก็ด้าย
ขอโทษๆ คุยเพลินไปหน่อย ว่าแต่ พี่ว่าใครสวยที่สุดอ่ะ? – (สาด) ไม่รู้จริงๆครับ แล้วแต่คนชอบน่ะ
ผมว่า นัท มีเรีย สวยนะ สวยกว่า มาช่า อีก หรือพี่ว่าไง? – ไม่ว่าครับ แล้วแต่พี่ก็แล้วกัน
21:55 คาร์ฟู พระราม 4
พี่ครับ (อะไรอี๊ก!) ตอนแรกเราตกลง ราคาไว้ที่เท่าไหร่นะ 1oo นึงหรือเปล่า ผมความจำสั้นน่ะ – 120 บาทครับ
อ้าว! 120 เหรอ ขอบคุณครับพี่ ผมจำไม่ได้จริงๆ – ไม่เป็นไรครับ
พี่จะลอง ทิป ให้ผมอีกหน่อยก็ได้นะ อีกซํก 20 บาทเป็นไง? (อ้าว ยังไงของมรึงเนี่ย) – ….เงียบ….
ไม่ไหวเหรอพี่? - ไม่ใช่ไม่ไหวครับ แต่ตอนแรกพี่บอก 120 ผมไม่ต่อพี่ซักคำ ผมอยากจะจ่ายที่ 120 พอครับ
อ้อ! โอเคๆครับ เอาแบบตอนแรกก็ได้ (กรูต้องขอบคุณมรึง มั้ยเนี่ย)
22:00 ถนน พระราม 4 แยกกล้วยน้ำไท
ตอนนี้แกรมมี่ เค้าไม่ทำเทปแล้วเหรอพี่? หาซื้อยากมากเลย – เค้าลดจำนวนผลิตลงครับ
อ้าว! ทำไมอ่ะ – (มา! มรึงอยากรู้นักใช่มั๊ย?) คือ มันขึ้นอยู่กับกลุ่มเป้าหมายครับ ถ้าเป็นกลุ่มลูกทุ่ง จะยังฟังเทปอยู่เยอะ ก็จะหาซื้อได้ง่ายหน่อย แต่ถ้าเป็น กลุ่ม วัยรุ่น อย่างพวก Retrospect เด็กๆมันเลิกฟังเทปกันแล้วก็จะไม่ผลิตครับ
นั่นไงๆ ไอ้ วงที่ร้อง ปล่อยให้ช้านตาย อะไร ซักอย่างเนี่ย (รู้จักด้วยวุ้ย!) มันไม่ยอมทำเทป ผมเลยไม่ฟังมันเลย!
พี่! ขอร้องเลย ช่วยไปบอกผู้ใหญ่ในตึก ให้หน่อยว่า “อย่าเลิกทำเทป” เพราะคนหาเช้ากินค่ำอย่างผม ไม่มีตังไปซื้อหรอก ซีดง ซีดี
ได้ไหมพี่? – ได้ครับ (ยิ้มน้อยๆ)
(ทำหน้าฉงน แล้วหันมามองหน้าผม) ว่าแต่…พี่น่ะ “ใหญ่” พอหรือเปล่า?- (อ้าว! ไอ้หอยนี่) ไม่…ไม่ใหญ่ครับ ช่วย ช่วยมองไปข้างหน้าด้วยครับ
อ้าวเหรอ (ทำหน้าเซ็งๆแล้วหันกลับไป) ถ้ามีโอกาสก็ช่วยบอกผู้ใหญ่ละกันนะ ผมมีปัญญา ซื้อได้แต่เทปนี่ล่ะ – ได้ครับ
22:05 หน้าบ้านของผมเอง
เดี๋ยวพี่จอดข้างหน้าเลยครับ
ไกลเหมือนกันนะพี่ 120 บาทไม่แพงเลยเนอะ… (ไม่แพงหรอกแต่กรูเหนื่อยหัวใจ)
ขอบคุณพี่มากเลย ที่ทำให้ได้รู้เรื่อง แกรมมี่เยอะแยะเลย (อ่ะ จ้ะ)
ผมเดินเข้าบ้านไปด้วยความเหนื่อยอ่อน หลังจากมอบก๋วยเตี๋ยวให้กับสมาชิกผู้หิวโหยแล้ว ก็อาบน้ำ จากนั้นก็มา Update Blog อันนี้ครับ
คืนนี้ ผมได้เรียนรู้ 2 เรื่องจาก ลูกพี่ นักบิด คนนั้น คือ
- เทปคลาสเซ็ท ยังคงเป็นที่ต้องการอยู่ในกลุ่มคนมีรายได้ต่ำ อย่าเพิกเฉยต่อมัน
- ถ้าวันหลังมีคนมาถามว่า ทำงานอะไร? ให้ตอบไปเลยว่า เป็นลูกจ้างเขาพี่ งานโคตรน่าเบื่อ ไม่อยากพูดถึงน่ะ!
PS. ใครที่รู้จัก พี่บิลลี่ โอแกน เป็นการส่วนตัวฝากเตือนด้วยครับว่า เร็วๆนี้อาจมี เจ้าหนู จำไม แวะไปเยี่ยมเยียน โปรดระวัง!
ขอบใจจ้ะ